de kleine columnist

Slaap

Laugh and the world laughs with you,snore and you sleep alone.

Sommige dingen zijn zo normaal, dat het abnormaal is als het er niet meer is. Denk hierbij aan een huis. Stel je voor: 'Je fietst zoals altijd rustig naar huis en dan in eens is je huis er niet meer' Hoe abnormaal zou dat dan zijn? Te abnormaal.
De normaalste dingen 'mis' je eigenlijk pas als ze er niet meer zijn. Zoals niet kunnen slapen. Op het moment dat je niet meer kunt slapen, mis je het 'gewoon' slapen in eens. Plotseling is slapen niet meer vanzelfsprekend. En verlang je naar normaal slapen en normaal wakker worden.
Volgens mij zit in de zin hierboven een grote kern van waarheid. Als ik lach, lacht er automatisch wel iemand met mij mee. Al is de grap nog zo flauw?! Dan lacht er wel iemand omdat de grap te flauw is.
Dit komt vast, omdat lachen erg aanstekelijk werkt. En natuurlijk ook omdat lachen iets is wat iedereen graag doet. Ben je bijvoorbeeld aan het hoesten? Dan ken ik weinig mensen die uit sympathie mee gaan hoesten. Ben je aan het huilen? Dan word je meestal getroost. Mee huilen? Ho maar.
Eigenlijk raar dat iedereen meedoet met leuke en gezellige dingen, maar met dingen als snurken niet.
Dat is jammer, want je kunt juist extra support gebruiken bij dingen die minder leuk zijn om alleen te doen.
Kortom huil eens lekker met iemand mee.

Ambitie

'Intelligence without ambition is a bird without wings.' Salvador Dali

Stel je voor: 'Je bent een steen en je hebt totaal geen ambitie' Je ziet het absoluut niet zitten in een kei te veranderen. Van plaats veranderen? Ho maar! Hoe saai ben je dan? Hééél saai, als je het mij vraagt.
Ik kan me vaak niet voorstellen dat je geen ambitie hebt. Een leven zonder ambitie is voor mij als een kleurplaat die niet ingekleurd is. Leeg dus. Een leven zonder ambitie is als een taart zonder bodem. Niet compleet.
De quote hierboven vind ik prachtig gevonden, omdat het erg klopt. Je kan nog zó intelligent zijn, maar als je niet het vermogen hebt om daar iets mee te doen, heb je er ni-nada-nothing aan. Nu vraag ik me trouwens wel af of er ook vogels bestaan zonder vleugels. *zoek op google*
Hmm. Er is een boek op bol.com te koop genaamd: 'Vogels zonder vleugels'
En blijkbaar bestaat er echt een vogel zonder vleugels: De Kiwi (ook wel Snipstruis) Z'n vleugels zijn maar vijf centimer lang en daardoor komt hij met zijn pootjes niet van de grond. (hij heeft trouwens ook geen staart)
Deze Kiwi behoort al jaren tot de bedreigde diersoorten. Kan ik hieruit dan concluderen dat Mensen ZONDER ambitie ook aan het uitsterven zijn?
Laten we het hopen!

Ik schrijf mijn leven

If you want your life to be a magnificent story,
then begin by realizing that you are the author and
everyday you have the opportunity to write a new page'

Stel dat ik mijn eigen leven kan schrijven, schreef ik het dan met potlood? Maakte het mij dan uit als er fouten in zaten? Of maakt dat juist mijn boek eigen? Zou mijn boek gebonden zijn, in een ordner zitten of is het niet meer dan paar losse flodders? Zou mijn boek eindigen zoals in een sprookje: 'En ze leefde nog lang en gelukkig'? Of zou het juist een aftiteling bevatten?
Soms vind ik het leven maar raar. Elke seconde beleef je, waarschijnlijk, niet nog een keer. Het is bijna een sport om van elke seconde, weer een nieuwe bijzondere seconde te maken. En dan van die 86 400 seconden, een nieuwe bijzondere dag. Raar dus.
Stel dat mijn boek dan uitgegeven wordt. Kies ik dan voor een titel met gouden letters? Of maakt zonder titel mijn boek juist bijzonder?
Staat het dan wel vast hoe 'dik' mijn boek wordt? Of is dat een keuze die ik elke dag weer maak?
Ja, stel dat....... het gewoon een mooie quote is.

Weg eend!

Soms, of zelfs heel vaak, kom ik op dingen waar ik anders niet over na denk. Dingen die zo vanzelfsprekend zijn dat het 'normaal' is. Vandaag zat ik op de fiets naar gitaarles. Ik keek een beetje naar de (saaie) omgeving en zag een aantal eendjes zwemmen. Toen vroeg ik me af: ' Hoe kan het eigenlijk dat ik nooit dode eenden zie?' Een dode mol? komt voor. Een dode vogel? Zie je aardig vaak. Maar een eend? Nóoit. Deze toch wel prangende vraag, bleef de hele heen weg en terug weg, in mijn hoofd hangen.
Meerdere antwoorden had ik al verzonnen, zie hieronder:

-Eenden gaan niet dood. Niet logisch, achteraf
-Eenden zinken. Hoe overbevolkt is het dan onderwater?
-Ze verdwijnen op een raadsel-achtige manier. Bingo?
-Eenden worden opgegeten? Ieeeeeeeeel, daar wil ik niet eens over nadenken.

Uiteindelijk heb ik het aan mijn moeder gevraagd. Die gelukkig wel het antwoord wist. Mensen van de Gemeente halen namen dode eenden en andere dieren op. Stel je voor dat ze dat niet deden? Hoe zou de wereld er dan uitzien? Als een slagveld?

Daarom draag ik deze blog op aan mensen van de Gemeente. Ga zo door!

De nog steeds kleine columnist

O, wat heb ik toch veel wensen. Wat zou ik graag een .nl willen hebben met een prachtige layout. Waarom is mijn wens nog geen werkelijkheid? Waarom duurt het verwezenlijke zo lang en wil ik het zo graag?

Zoals veel mensen waarschijnlijk niet weten, ben ik (ookal zeg ik het zelf) een die-hard blogger. Ik heb al meerdere web-log's verslonden. Daarom een blog uit de goede oude doos, die over dit boven genoemde dilemma gaat. (kan ik voorstellen, hoe lang ik het al wens!) O,ja en die schoenen zijn nu prullenbak-ready!Leesze

Ik herinner het me nog goed. Ik zat in de eerste en één van de aller eerste vragen in een biologie toets was: 'Wat is een steen?' En mijn antwoord was dan natuurlijk levenloos. Dit is al weer bijna 4 jaar geleden en nu zit ik weer in zo'n dillema. Deze keer gaat het niet over een steen. Maar over deze knarrige web-log van mij.

Want, waarom. Ja, waarom? Ben ik zo stom om niks meer te schrijven. Ik kan mezelf wel een schop verkopen. Misschien komt het omdat ik deze lay-out haat en ik eigenlijk nog steeds een .nl site wil. Het lijkt me gewoon geweldig om www.shier.nl te hebben. Alleen beschik ik niet over een portie hersens om dat zo even in elkaar te knutselen! Jammer maar dan blijft het voorlopig bij dromen.

Het zeur-gehalte is boven gemiddeld daarom ga ik nu weer vrolijk doen! Ik heb nieuwe schoen! Zwarte lage allstars van Leer. Leer? Ja leer. Dat is warm, mooi en mysterieus. (dat mysterieus verzin ik er even bij). En morgen ga ik ze aandoen! Yeaaaaah. Zo, vrolijk genoeg voor vandaag.

Want, waarom. Ja, waarom? Ben ik zo stom om niks meer te schrijven. Ik kan mezelf wel een schop verkopen. Misschien komt het omdat ik deze lay-out haat en ik eigenlijk nog steeds een .nl site wil. Het lijkt me gewoon geweldig om www.shier.nl te hebben. Alleen beschik ik niet over een portie hersens om dat zo even in elkaar te knutselen! Jammer maar dan blijft het voorlopig bij dromen.

Het zeur-gehalte is boven gemiddeld daarom ga ik nu weer vrolijk doen! Ik heb nieuwe schoen! Zwarte lage allstars van Leer. Leer? Ja leer. Dat is warm, mooi en mysterieus. (dat mysterieus verzin ik er even bij). En morgen ga ik ze aandoen! Yeaaaaah. Zo, vrolijk genoeg voor vandaag.

Ik herinner je

"Memory is a way of holding onto the things you love,the things you are, the things you never want to lose."

Soms moet ik nog aan de spreuk denken die ik jaren geleden op internet vond: 'Afscheid is een geboorte van een herinnering' Soms *poef* schiet deze spreuk weer in mijn hoofd en besef hoe prachtig hij eigenlijk is. Misschien een vreemd en raar idee, maar als ik nu plotseling zou overlijden. (Begrijp me niet verkeerd: Dat ben ik absoluut niet van plan) Zou ik graag die spreuk terug willen zien. Of terug willen horen, als dat kan.
Soms lijkt het alsof mijn geheugen een soort filter is. Alles waar ik ooit een uitroepteken achter heb geplaatst, denk hierbij dan aan een nare/grappige/prachtige/bijzondere/rare gebeurtenis, herinner ik me. En de rest? Staat er geen uitroepteken achter die gebeurtenis? Dan ben ik het vergeten, hoe raar het ook klinkt.
Mijn vriendinnen verbazen zich wel eens over wat ik onthoud. De meest rare en kleine dingetjes haal ik soms terug. Is iemand ooit een eend genoemd? 4 weken later noem ik diegene in eens weer een eend. Terwijl iedereen het is vergeten.
Het mooie  aan herinneringen vind ik dat je ze zo mooi kunt maken als je zelf wilt. De meeste saaie personen, kunnen in een herinnering een ware held worden. Dat is ook de reden dat soms herinnering voor jezelf houden, beter is. Straks maakt iemand plotseling jouw roze herinnering zwart en veranderd die herinnering nooit meer terug.

Geluk in kleine dingen

'Hoe klein kan geluk zijn?'

Soms haat ik het materialistisch denken. Ik gebruik niet snel het woord haat, maar nu even wel. Alles draait om verandering van spullen en nieuwe spullen kopen. Tevreden zijn met je spullen is bijna niet meer mogelijk door reclame. Alles moet beter,sneller en leuker.
Het lijkt wel of iedereen is verleerd om blij te zijn met 'kleine' dingen. Dan heb ik het niet alleen over kleine cadeautjes, maar over dingen die voor veel mensen vanzelfsprekend zijn. Zoals een warm bed en een kop thee als er zin in hebt. Alles moet vlug en snel. Zo snel dat je er niet eens meer bij nadenkt dat een warm bed geweldig is. Zo vluchtig dat je er niet eens aan denkt, dat er voor thee water nodig is en dat verschrikkelijk veel mensen zijn zonder water.
Ik zeg niet dat ik zelf niet zo ben. Dagelijks struin ik site's en forums af om de nieuwste beauty & fashion updates te lezen. Lees ik iets leuks, dan wil ik het eigenlijk ook gewoon hebben. Maar word van een nieuwe krultang een ander mens? Nee, volgens mij niet.
Daarom ga ik vanaf nu proberen het geluk in kleine dingen te zien, zoals een glimlach van mijn nichtje. Of zelfs nog kleiner de nieuwe roze bloempjes in onze tuin.
Niet dat ik hier een ander mens van word, maar het maakt me bewuster.
en bewust zijn van wat je hebt is beter dan bewust zijn van wat je hebben wilt.

Fluister ruzie

'een kort verhaal over korte ruzie'

Met een hard kabaal gooi ik mijn stoel op de grond. Even heb ik het gevoel dat alles voor mijn ogen zwart wordt. Of noemen ze dat rood bij woede? Ik hoor niets behalve mijn neurotische hart. Ik zie niets behalve het walgelijke beeld. Zo walgelijk dat je bloed proeft, als je eraan denkt. Zo walgelijk dat het lijkt alsof het niet waar kan zijn. Zo walgelijk als marsepein van vorig jaar.

Ik baal mijn hand tot een vuist en sla gevoelloos tegen de stenen muur. Het doet pijn, maar het overheerst het walgelijke beeld niet. Met een snelle pas loop ik richting de kapstok. Ik gris mijn roodgeruite jas van de kapstok, gooi de deur open en sla hem keihard dicht. Buiten is het guurr. Net zo guur als de pijn die ik voel, het weer klaart weer op maar mijn pijn waarschijnlijk niet.

Plotseling weet ik wat mijn te doen staat. Elk beeld is te veranderen, zo lang je de oorzaak maar aanpakt. De oorzaak? De oorzaak? Galmt door mijn hoofd. één ding staat mij nog te doen.

Nog sneller loop ik richting het huis. Het huis van de oorzaak wel te verstaan. Met mijn door de kou verkleumde hand pak ik de deurklink. Opslot. Even denk ik erover weer weg te rennen, maar het beeld overheerst. Ik bel aan en hoor al gestommel op de trap.

Binnen een paar seconde draait de deur open. Voor mij staat de oorzaak met zijn prachtige bruine haar. 'Hoi' fluister ik. 'Heej' fluistert hij. Een paar seconde kijken we elkaar geluidloos aan. Eerst vrolijk, maar steeds bozer. 'Ik haat je' Fluister ik. 'Ik jou niet' fluistert hij'

Even is alles zoals het was. Perfect en toch ook heel walgelijk.

Toekomst speculaties

'Het leven is als een puzzel, ieder stukje past op één plek'

Buiten het onontkombare feit dat mijn laatste colum/blog dateert uit 1917. Lang geleden dus, krijg ik in eens weer schrijf kriebels. Die ik deze keer niet negeer.

Soms is de toekomst lastig, het is zo onvoorspelbaar en verwachtingsvol. Juist doordat je weet dat het toekomst onvoorspelbaar is, weet je één ding wel zeker. Niets staat vast. Dat maakt het ook zo lastig. Welk pad moet je bewandelen om gelukkig te worden? Zit er misschien een dood lopende weg bij? Niet is zeker en daarom verwacht ik juist meer. Maar stel: dat ik helemaal niet zoveel van mijn toekomst moet verwachten? Ik beter tevreden kan zijn met wat ik NU heb, dan wat ik misschien wel later krijg. Stel dat de toekomst je probeerd te 'teasen' door net anders te worden, dan je hoopt. Moet je dan terug plagen, door een keuze te maken die niemand verwacht. Tandarts worden in plaats van journalist? Bereik je dan wel het lang verwachtte doel?

Sommige mensen zeggen dat je toekomst vast staat. Je hele leven zelfs. Kom je op je 21ste onder een auto? Voorbestemd. Trouw je met Balkenende? Logisch, want dat staat in je levenskaart. Ik geloof daar niet. Maar één ding weet ik zeker. Het leven is als een puzzel. Elk stukje past op één plek. Tenzij je zo slim bent om twee dezelfde puzzels te kopen!

Eindeloos Begin

'Heeft elk begin een happy-end?

Het is weer zo ver: De scholen zijn weer begonnen. Vers gekafte boeken en lege schriften voor me en niet te vergeten de vele goede voornemens. Het begin van het jaar lijkt bij mij nog het meeste op nieuwjaarsavond. Nee, ik wil dan niet stoppen met roken. (wat ik gelukkig ook niet doe) of eet minstens vijf oliebollen. Maar ik verwacht iets nieuws,iets anders en iets zoveel beters. De Symbolische gelinieerde schriften van de Hema zeggen al genoeg. Die wachten tot ze beschreven worden en vooral dan nóg netter dan vorig jaar. Het begin is altijd kaal, want je weet dat er nog zoveel komen gaat. Net zoals mijn gewone Hema schrift.
Elk jaar zit ik weer tegen het begin van het schooljaar op. Ik weet best dat het allemaal straks meevalt en dat het idee van 'beginnen' het grootste probleem is. Maar toch, ik vind het lastig om dat zomaar even te bedenken. Elk jaar heeft bij mij een Happy-End. Leuke vriendinnen een mooi rapport en bijna een leuke vakantie. Maar is straks bij mij het einde niet ineens zonder Happy?!
Kan je niet altijd geluk hebben? Bestaat er eigenlijk ook een einde zonder gelukzalige tranen en een warme omhelzing? Zo ja, is het mijn tijd om die eens mee te maken?

Will be continueeeeeed..